Μανώλης Κακλής

Γεννήθηκε στην Επισκοπή Ρεθύμνου και ασχολείται επαγγελματικά με το λαούτο από το 1969.Από πολύ νεαρή ηλικία είχε την τύχη να ζήσει από κοντά σ' ένα γλεντζέδικο ζωντανό περιβάλλον γεμάτο ακούσματα μουσικά, γνήσια παραδοσιακά, όπως του Μπαξεβάνη και του Νίκου του Μανιά. Οι δύο αυτοί λαγουτιέρηδες τον επηρέασαν βαθύτατα.
Η τεχνική τους στο λαούτο και η έκφραση στο τραγούδι καθόρισαν την πορεία του νεαρού τότε καλλιτέχνη, ο οποίος πολύ γρήγορα σημείωσε τεράστια πρόοδο και εξέλιξη και μέχρι σήμερα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκφραστές της κρητικής μουσικής παράδοσης. Ιδιαίτερα στο τραγούδι διακρίθηκε για την ερμηνεία του που την υπογράμμιζε μοναδικά η εξαιρετική "κρητική" χροιά της φωνής του.

→ Σε ηλικία 16 χρονών
Τα πρώτα μουσικά ακούσματα του είναι από τον επίσης Πισκοπιανό & γείτονά του Νίκο Μανιά. Σε ηλικία 16 ετών ο πατέρας του αναγκάζεται να του πάρει το πρώτο του λαγούτο, αφού τον παροτρύνουν βέβαια κάποιοι που έχουν διακρίνει ότι μέσα του υπάρχει το
μεράκι της κρητικής μουσικής. Από εκεί & πέρα μόνος του προσπαθεί να τιθασεύσει αυτό το όργανο & να μάθει τους σκοπούς.
Παλιά γίνονταν μεγάλα πανηγύρια του Αγίου Παντελεήμονα. Έτσι, λοιπόν, έπαιξα για πρώτη φορά στον πλάτανο σε ηλικία 18 χρονών & αυτό γιατί με εμπιστεύτηκε ο συγχωριανός μου, ο αείμνηστος Παντελής Δαμανάκης. Έπαιζα μαζί με τον Μανώλη Κοτζάμπαση από το Χρωμοναστήρι. Στη συνέχεια με τον Μάρκο Δασκαλομαρκάκη από την Ασή Γωνιά, οπότε δεθήκαμε Πισκοπιανάκια & Ασηγωνοτάκια κάνοντας πολλά όμορφα γλέντια. Μόλις απολύθηκα από τον στρατό, συνεχίσαμε με τον Δασκαλομαρκάκη & ακολούθησε μια πολύχρονη συνεργασία με το Ροδάμανθο Ανδρουλιδάκη.

→ Δισκογραφικά βήματα
Μαζί με το Λεωνίδα τον Κλάδο, δύο μικρούς τότε δίσκους, τους «Κάνε τον πόνο μου χαρά» & «Ο κόσμος με κατηγορεί».
Αυτοί οι δίσκοι προέκυψαν μετά από ένα γλέντι στη Μεσσαρά όπου με είχε καλέσει την εποχή που εκείνος, όπως γνωστό είχε εγκαταλείψει τη λύρα για 18 χρόνια.
Με το Ροδάμανθο το «Θα την κάψω την καρδιά». & άλλοι μεγάλοι δίσκοι με τον Κλάδο, με το Ζαχαρία το Μελισσανάκη, τον Αλεφαντινό, το Βενιάκη, με το Γεράσιμο Σταματογιαννάκη, το Μανώλη Καρπουζάκη & άλλους. Η συνεργασία μας ήταν με όλους πολύχρονη.

→ Το λαγούτο
Δεν υπάρχει πιο γλυκό & πιο μεγάλο πράγμα, δεν υπάρχει μεγαλύτερος έρωτας, μεγαλύτερος σεβντάς. Εγώ λέω ότι το φαΐ είναι για να κρατιέται ο άνθρωπος & η μουσική είναι η τροφή της ψυχής.

Πηγή: Συνέντευξη στη Βάλια Πετράκη, Εφημερίδα «Το βήμα της Κρήτης» Απρίλιος  2002, Cretan-music.gr